Tante Blanche!

Like:
5

Tante Blanche!

Het is zondag en ik word wakker met buikpijn. Gewoon niet aan denken dan gaat het vanzelf over. Op zondag lees ik steevast de bijdrage van Hilary Akers in het FD Persoonlijk. Deze week geeft ze in haar bijdrage de cursus: hoe word ik een restaurantcriticus. In haar verhaal durft ze zelfs iets negatiefs te schrijven over de lyrische schrijfstijl van Wina Born. Wina Born, dames en heren, was en is nog steeds de Johan Cruijff onder de restaurantcritici. Daar blijf je vanaf! Maar nee, Wina Born zou een te lyrische schrijfstijl hanteren. Belachelijk! Ik noem het uit respect Borniaans net als Cruijffiaans. Genoeg hierover en het komt mijn buikpijn niet ten goede! Het is een heugelijke dag, want we gaan vanavond naar Tante Blanche in Brummen.

Bij binnenkomst ga ik nog steeds gebukt onder die verschrikkelijke buikpijn. Gewoon vermannen. De chef heeft natuurlijk ook weleens buikpijn, kan ook niet verzaken en ik dus ook niet. We worden allerhartelijkst ontvangen en onze tiener is blij dat we geen opgeprikte tent hebben gekozen. De zaak oogt fris, jong en vrolijk en dat geldt ook voor de equipe. We krijgen de kaart. De kaart verhaalt eerst over Tante Blanche. De naam van het restaurant is gekozen met een knipoog naar de tante van chef Charles Ek in Brussel: “Als jongetje heb ik in een hotel gelogeerd waar we door tante Blanche ontzettend werden verwend met heel veel lekkers.”

Een overzichtelijke verleidelijke kaart en dan is het toch nog kiezen geblazen. Ik ga voor de Rundertartaar met gefrituurde asperge, cornichons en chorizomayonaise. Bij de eerste hap moet ik denken aan mijn ouderlijk huis Hotel-Restaurant Juliana in Weert. Het is net alsof ik weer thuis ben. Een klassiek gerecht en geraffineerd anders vooral door die chorizomayonaise. Mijn man heeft de Saltimbocca van kwartel met mesclun, dressing van oude sherry en zoeteaardappelchips besteld en is ook heugelijk verrast. Ik ben met name erg te spreken over de bijpassende biologisch dynamische wijn in het glas. De Grüner Veltliner Velue van Johannes Zillinger, 2014. Hij is fruitig, pittig, peperig en past uitstekend bij onze beide voorgerechten. Normaliter delen we altijd onze voorgerechten. Deze keer niet helemaal. We besluiten dat ik één hapje van zijn gerecht mag proeven en met frisse tegenzin sta ik één hap van mijn gerecht af. Bij de keuze voor het hoofdgerecht word ik overmand door Limburgs chauvinisme oftewel Weerter chauvinisme. Ik ben geboren en getogen in Weert. De stad van de Rogstaekers tijdens Carnaval. Buikpijn of niet, die rogvleugel wil ik proeven! Een gebakken rogvleugel met bloemkoolcrème, kropsla, shii-take, beurre noisette, hazelnoten en krieltjes uit de oven. De beste rogvleugel die ik ooit heb gehad! Wederom een goed glas wijn erbij namelijk de Grauburgunder van Winter uit Rheinhessen, 2015. Een mooie droge witte wijn met nuances van bloemen, rijpe appels en peren. Een heerlijke zachte frisse wijn die perfect past bij de rogvleugel.

Ik denk weer terug aan het artikel van Hilary Akers in het FD Persoonlijk en vooral aan de zin: “En zo hoort het: een restaurantcriticus die mensen nooit irriteert, is niet te vertrouwen.” Wat een flauwekul! Ik doe hier niet aan mee! Geheel tegen de draad in, treft u bij de foto’s het lege bord aan van Mijn Rogvleugel. Helaas moest ik vanwege die stomme buikpijn voortijdig afscheid nemen en bedanken voor het dessert. Onze tiener is not amused over mijn beslissing.

Beste Charles en equipe,

Ik kom zeker terug! En dan gaan niet jullie, maar ik in de herkansing. Ik weet één ding zeker. Zou Wina Born nog geleefd hebben dan zou ze vast en zeker lyrisch zijn geweest! En tante Blanche, zoals de Belgen zeggen, zeker en vast très fier de vous!